Obsidian Entertainment kıdemli sistem tasarımcısı Robert Donovan, Game Developers Conference’ta yaptığı konuşmada The Outer Worlds 2 üzerinde çalışırken RPG zorluk dengesini ayarlamanın neden bu kadar zor olduğunu anlattı. Donovan’a göre RPG türünün doğası gereği oyuncu ilerledikçe güçleniyor ve bu durum oyunun ilerleyen bölümlerinin daha kolay hissedilmesine yol açabiliyor.
RPG zorluk eğrisi ne olmalı
Donovan’ın da dikkat çektiği noktalardan ilki, oyunun türü. RPG oyunlarında karakter gelişimi genellikle “güçlenme fantezisi” üzerine kurulu. Oyuncu seviye atladıkça daha güçlü silahlar, yetenekler ve ekipmanlar elde ediyor. Bu nedenle oyunun başındaki zayıf bir düşman bazen güçlü boss’lardan daha tehlikeli hissettirebiliyor.
Donovan, benzer durumların yalnızca The Outer Worlds 2’de değil, Fallout, Baldur’s Gate 3 ve Disco Elysium gibi birçok RPG’de görülebildiğini belirtti. Bir çözüm olarak, geliştirici ekip başlangıçta karakter gelişimini daha “düz” bir eğriye oturtmayı planladı. Buna göre oyuncular yüksek seviyelerde katlanarak güçlenmek yerine daha sınırlı bir güç artışı yaşayacaktı.
Ancak bu yaklaşım test sürecinde oyuncular tarafından yeterince tatmin edici bulunmadı. Donovan’a göre oyuncular, özellikle de belirli bir noktaya geldiğinde küçük yüzdelik artışları fark etmiyor ve ilerleme hissi zayıflıyor. Bu nedenle ekip, yeteneklerin daha belirgin etkiler yaratmasını sağlayacak şekilde daha büyük güç artışları sunmaya karar verdi.
“Hits to Kill” sistemi
Obsidian, oyunun zorluk dengesini belirlerken klasik sağlık puanı sisteminden ziyade “hits to kill” yaklaşımını kullandı. Bu yöntem, bir düşmanın belirli bir silahla kaç vuruşta öldürüleceğini hesaplamaya dayanıyor. Donovan, oyuncuların büyük çoğunluğunun oyunu Normal zorluk seviyesinde oynadığını ve bu nedenle dengenin öncelikle bu seviyeye göre ayarlandığını söyledi. Story, Hard ve Very Hard gibi diğer zorluk seçenekleri ise bu temel denge üzerine uygulanan katsayılarla oluşturuldu.
Geliştirici ekip teoride daha karmaşık zorluk seçenekleri ekleyebileceğini belirtti. Örneğin düşman sayısını değiştiren veya farklı sistemler sunan modlar mümkün olsa da ekip öncelikle temel dengenin doğru kurulmasına odaklandı. Donovan’a göre en büyük zorluklardan biri, oyuncuların oyun sistemlerini farklı şekillerde kullanması. Bazı oyuncular yalnızca hikâyeye odaklanırken, bazıları ise karakter yapılarını maksimum verimle optimize etmeye çalışıyor.
Sistemleri derinlemesine kullanan oyuncular çoğu zaman oyunun denge hesaplarını hızla aşabiliyor. Donovan, bu durumun tamamen önüne geçmenin neredeyse imkânsız olduğunu ve bu oyuncuların genellikle daha yüksek zorluk seviyelerinde yeniden oynamayı tercih ettiğini ifade etti. Test sürecinde elde edilen geri bildirimler de bu durumu gösterdi. Bir playtest sırasında katılımcıların neredeyse eşit oranlarda oyunu “çok zor”, “çok kolay” ve “tam kararında” olarak değerlendirdiği ortaya çıktı.
Farklı oyuncular için tek bir denge kurmak
Donovan’a göre bu sonuç, RPG oyunlarında zorluk dengesi oluşturmanın neden bu kadar karmaşık olduğunu açıkça gösteriyor. Yapılan her değişiklik bazı oyuncular için oyunu daha iyi hale getirirken başka bir oyuncu grubunun memnuniyetsizliğine yol açabiliyor.
Bu nedenle geliştirici ekip için asıl hedef, herkes için kusursuz bir denge kurmaktan ziyade mümkün olduğunca geniş bir oyuncu kitlesi için kabul edilebilir bir deneyim sunmak oldu. Donovan’ın ifadesiyle, “Ne değiştirirsek değiştirelim birileri mutlaka kızacaktı. Ama en azından doğru noktaya oldukça yakındık.”
