STAR WARS Zero Company İnceleme

Zamanın farklı aktığı, uzaktaki bir galaksinin uzaktaki bir köşesinde yazdığımız STAR WARS Zero Company incelememize hoş geldiniz.

Oyun dünyasında bazı fikirler vardır. Kağıt üzerinde o kadar kusursuz dururlar ki yıllarca “Neden kimse bunu bugüne kadar yapmadı?” diye düşünmekten kendinizi alamazsınız. Taktiksel sıra tabanlı strateji (Turn-based tactics) denilince akla gelen ilk isim olan XCOM serisinin üzerine Star Wars temasını giydirmek, tam da böyle bir fikirdi. Eski XCOM geliştiricilerinden oluşan Bit Reactor stüdyosunun bu işin altına elini koyduğunu duyduğumda beklentilerim elbette yüksekti ama yalan yok, EA etiketini görünce içimde hep bir “Acaba bu potansiyeli nasıl harcayacaklar?” korkusu vardı. Ancak Star Wars Zero Company’nin o karanlık, savaşın yıprattığı dünyasına adım atıp ilk birkaç görevimi tamamladığımda karşımda sadece güzel bir strateji oyunu değil, belki yeni bir serinin ilk oyunu olduğunu düşünüyordum.

STAR WARS Zero Company İnceleme – Hikaye

Hikayenin merkezinde, Klon Savaşları’nın son günlerinde, Cumhuriyet’in (Republic) yavaş yavaş Galaktik İmparatorluğa dönüşümünün sancılarını hissettiğimiz o alacakaranlık dönemindeyiz. Oyunda, itibarını kaybetmiş, ordudan atılmış ve artık borç batağında olan Zero Company adlı bir paralı asker grubunu yöneten Tesh Hawks karakterini kontrol ediyoruz. Hawks, bir RPG oyunundaki içi boş, tamamen sizin şekillendirdiğiniz bir kukla karakter değil. Biraz daha Cyberpunk 2077 gibi, görünümünü, sınıfını siz belirleseniz de diyaloglarıyla, duruşuyla ve kararlarıyla ağırlığı olan, çok iyi yazılmış bir ana karakter.

Oyunun asıl parladığı, deyim yerindeyse “kalbini” oluşturduğu yer ise yan karakterler ve onların arasındaki o eşsiz kimya. Etrafımızdaki ekip, galaksinin dört bir yanından dışlanmış, kullanılıp bir kenara atılmış insanlardan, uzaylılardan ve droidlerden oluşuyor. Kafasından aldığı bir yara yüzünden masa başına çekilmiş ama hala Cumhuriyet’e hizmet ettiğini sanan Klon askeri Trick, bir zamanlar Separatist cephede yer alan ama iflas etmiş ukala aristokrat Runa, tamamen bu oyunla Star Wars evrenine katılan Felshi ırkından gelen, kafiyeli/şarkı söyler gibi konuşan boksör Kabb (nam-ı diğer ‘Papa’) karakterleri arasındaki dinamik epey güçlü. Farklı siyasi görüşleri, savaşın onlarda bıraktığı travmaları ve Cumhuriyet’in çürümüşlüğüne dair yaptıkları tartışmalar, oyuna tıpkı Andor dizisindeki gibi çok ağır, olgun ve faşizmin nasıl ayak sesleriyle geldiğini anlatan bir siyasi zemin kazandırıyor.

Zero Company’nin bir diğer büyük sürprizi, sadece taktiksel savaş haritalarından ibaret olmaması. Görev aralarında “The Den” adındaki, bir asteroide kurulmuş ana üssümüzde üçüncü şahıs kamera açısıyla (TPS), tıpkı Star Wars Jedi: Survivor oynuyormuş gibi serbestçe dolaşabiliyoruz. Karakterlerle konuşmak, üssü geliştirmek ve ekipmanları ayarlamak, menüler arası gezinmekten çıkarılıp kendi başına bir atmosfere dönüştürülmüş. Üssümüzden ulaştığımız Galaksi Haritası üzerinden istihbarat puanı harcayarak yaptığımız metin tabanlı operasyonlar da var. Ancak burada devasa bir tasarım eksikliği göze çarpıyor: Normalde Midnight Suns veya XCOM gibi oyunlarda bu tarz arka plan görevlerine gönderdiğiniz askerler belli bir süre takımdan ayrı kalır, bu da sizi kaynak yönetimine ve risk almaya iter. Zero Company’de ise bu operasyonlar “anında” bitiyor. Askerleriniz hiçbir yere gitmiyor, sadece bir tuşa basıp ödülü alıyorsunuz; bu durum mekaniğin tüm stratejik derinliğini alıp götürüyor.

Savaş alanına, o meşhur izometrik XCOM haritalarına indiğimizde ise Bit Reactor’ün ustalığı ile karşılaşıyoruz. Savaş alanına dört kişilik bir mangayla iniyoruz. Her karakterin kendi sınıfı, ikincil sınıfı ve savaş alanını şekillendiren yetenekleri var. Alışık olduğumuz Aksiyon Puanı (AP) sisteminin yanına bir de “Advantage” adında ikincil bir kaynak eklenmiş. Bu kaynak, takım arkadaşlarınızın birbiriyle uyumlu hareketlerinden doluyor ve maçın kaderini değiştiren özel yetenekleri tetikliyor. Örneğin, bir “Heavy” sınıfı karakterinizle düşman ateşini üzerinize çekerken, “Gunslinger” yaptığınız karakterinizle, Vahşi Batı düellolarını andıran “Quickdraw” yeteneğini kullanarak zayıf düşmanları tekleyebiliyor ve her öldürmede Aksiyon Puanınızı geri kazanabiliyorsunuz. Astromech droidlerine de ayrı bir paragraf açmak lazım. Savaş alanında doğrudan ateş etmiyorlar ama takım arkadaşlarına bonuslar sağlıyorlar.

Ancak oyundaki ilerleme sistemi bildiğimiz tecrübe puanı (XP) ile değil, “Bonds” adı verilen yepyeni bir mekanikle işliyor. Karakterleriniz yan yana savaştıkça, birbirlerine destek oldukça ve hikâye görevlerinde beraber yer aldıkça aralarındaki bağ güçleniyor. Bu bağ seviyeleri arttıkça da karakterler ekstra can, hareket menzili veya silah hasarı gibi kalıcı, pasif bonuslar kazanıyorlar. Bu sistem sizi sürekli aynı dörtlüyle oynamaktan ziyade, farklı karakterleri çaprazlayarak harmanlamaya ve tüm ekibin birbiriyle kaynaşmasına (ve güçlenmesine) itiyor. Düşman tarafına baktığımızda ise aptal savaş droidlerinden çete üyelerine kadar geniş bir yelpaze var ama asıl baş belası, hikâyenin de merkezinde olan “The Coil” adındaki tarikat. Shadow Plague adında bir hastalığa tapan bu tarikat üyelerinin oyuna kattığı mekanik harika: Bir Coil üyesini öldürdüğünüzde, haritadaki diğer bir Coil üyesi anında güçleniyor, fazladan can kazanıyor veya farklı bir güçlendirme alıyor. Yani “Önce zayıfları temizleyip sona boss’u bırakayım” derseniz, oyunun sonunda devasa, alt edilemez bir miniboss yaratmış oluyorsunuz.

STAR WARS Zero Company İnceleme – Erişilebilir Zorluk

Gelelim işin zorluk, Permadeath (Kalıcı Ölüm) ve meydan okuma kısmına. Zero Company, belli ki XCOM’un o terleten, saç baş yolduran yapısından biraz sıyrılıp, hikâyeyi deneyimlemek isteyen ana akım Star Wars oyuncularına göz kırpmak istemiş. Oyunu “Normal” zorlukta oynadığım süre boyunca, sürekli dillendirilen “herkes harcanabilir, herkes ölebilir” baskısını pek hissetmedim. Evet, bir karakter üç kez yaralandığında tamamen ölüyor ve bir daha hikâyeye dönmüyor ama yeteneklerin, çoklu sınıfların ve güçlü Astromech droidlerin sunduğu sinerji sayesinde, mangayı hayatta tutmak XCOM’a kıyasla çok daha kolay. Hikayesi olan bir karakteri kaybetmek acı veriyor ama bu acıyı tatmak için yapay zekanın sizi gerçekten zorlaması lazım. Eğer strateji oyunlarına aşinaysanız, oyuna başlarken zorluğu kesinlikle “Hard” seviyesine çekmenizi ve hatta Save-scumming (başarısızlıkta son kaydı yeniden yükleme) yapmanızı engelleyen Ironman modunu açmanızı şiddetle tavsiye ederim. Yoksa o kalıcı ölüm mekaniği biraz lafta kalıyor.

Oyunun bölüm tasarımları ve özel kurgulanmış anları ise film gibi. Klasik “Şu bölgeyi temizle” veya “Rehineyi kurtar” görevlerinin dışına çıkıp, oyunun kurallarını büken muazzam ana görevler tasarlamışlar. Örneğin bir görevde arkanızdan patlayarak çöken bir köprüde koşarken, bir yandan droid bombardıman uçaklarının açtığı ateş hattından kaçmaya, bir yandan da önünüzü kesen takviye düşman birliklerini yarmaya çalışıyorsunuz. Bir başka görevde ise oyun size tamamen ölümsüz bir süper-birim veriyor ve siz de o birimin açtığı yoldan ilerleyip sadece hedefleri toplamaya odaklanıyorsunuz. Oyun, XCOM’un o bazen tekdüze hale gelen yapısına o kadar zekice çomaklar sokuyor ki, sıradaki ana görevi oynamak için daha çok motive oluyorsunuz. Ancak oyunun keşif kısımlarındaki üçüncü şahıs bölümleri fazla çizgisel. Zaten koridor gibi olan bölümlerde bir de ekranın ortasında devasa bir yön okunun sizi burnunuzdan tutup çekiştirmesi, oyunun o sinematik yapısını fena halde baltalıyor. Menüye bunu kapatacak bir seçenek eklense güzel olur.

STAR WARS Zero Company İnceleme – Teknik Detaylar

Gelelim teknik performans ve optimizasyon tarafına. Bit Reactor ve EA’in acilen mesaiye kalması gereken yer tam olarak burası. Oyun Unreal Engine 5 motorunun nimetlerinden faydalanıyor ve uzaktan bakıldığında harika görünüyor, ancak motorun kaprisleri oyunculara yansımış durumda. Sistem gereksinimlerinde önerilen olarak tam 32GB RAM istemesi, strateji türü için başlı başına dudak uçuklatıcı. Piyasada ve Steam incelemelerinde en çok yankı bulan sorun ise ara sahnelerde ve 3. şahıs keşif anlarında yaşanan bariz FPS düşüşleri. Neyse ki topluluk, FPS’i kelimenin tam anlamıyla sömüren suçluyu bulmuş. Eğer ayarlar menüsünden “Environment Geometry Detail” seçeneğini kapatırsanız, performansınızda 20-30 kareye varan devasa bir artış yaşıyorsunuz. Ayrıca savaş alanında turu bitirdiğinizde, oyunun düşman hamlesini hesaplarken kilitlenip sonsuz bir döngüye girmesi gibi can sıkan hatalar da mevcut.

Toparlamak gerekirse, Star Wars Zero Company, EA cephesinden çıkmasına ve optimizasyon tarafında dökülmesine rağmen, 50 Dolar gibi sektör ortalamasının altında, oyuncu dostu bir fiyat etiketiyle (yerel fiyatlandırma olmasa da) sunuluyor. Kusursuz veya belki bir XCOM 2 gibi yıllarca modlanıp oynanacak o devasa tekrar oynanabilirliğe sahip değil. Ama sunduğu o Andor kalitesindeki ağır siyasi hikayesi, Kabb ve Trick gibi aklınızdan çıkmayacak muazzam karakter kadrosu ve zekice kurgulanmış bölüm tasarımlarıyla, sadece 2026’nın en iyi strateji oyunlarından biri değil, aynı zamanda son yılların en iyi Star Wars deneyimlerinden biri.